ŚWIETLICA KRYTYKI POLITYCZNEJ "NA GRANICY"

przekierowanie

2011-03-12T11:22:00.000-08:00

Brak aktualizacji.

Wszelkie informacje dotyczące działalności Świetlicy Krytyki Politycznej "Na Granicy" znajdą Państwo na stronie:

http://www.krytykapolityczna.pl/Cieszyn/menu-id-286.html

Za wszelkie zmniany przepraszamy!

Zespół Świetlicy

Promocja książki "Bieda. Przewodnik dla dzieci"

2011-02-11T07:39:00.000-08:00

Biblioteka Miejska w Cieszynie i Świetlica Krytyki Politycznej Na Granicy" serdecznie zaprasza na promocję książki "Bieda. Przewodnik dla dzieci", która odbędzie się w sobotę, 14 lutego o godz. 16:00 w Bibliotece Miejskiej (ul. Głęboka 15, Cieszyn)
Gośćmi spotkania będą Hanna Gill- Piątek i Joanna Wowrzeczka- Warczok.
Prowadzenie: Jakub Bożek

W naszym pierwszym małym przewodniku tłumaczymy, skąd bierze się bieda i co z niej wynika. Opowiadamy o jej konsekwencjach w szkole i w domu, przedstawiamy mity związane z ubóstwem i pokazujemy, jak można je zwalczać. W tę niełatwą, choć potrzebną podróż, dzieci zostaną zabrane przez Hannę Gill-Piątek i Henrykę Krzywonos.

Bieda to nie jest tylko brak pieniędzy. Wiąże się z nią dużo gorszych rzeczy. Wstyd, że nie mam tego, co inni. Złość i poczucie poniżenia, kiedy porównuję się z rówieśnikami. Przecież ich rodzice kupują im drogie prezenty, którymi lubią się chwalić przed całą klasą. Pewnie czujesz, jakie to musi być trudne. A przecież ubóstwo nie jest nigdy winą dziecka.

AUTORKI

Hanna Gill-Piątek - działaczka społeczna i polityczna. W latach 2005-2008 liderka lokalnych stowarzyszeń warszawskich walczących o niewprowadzanie tras ekspresowych w gęsto zabudowane osiedla. Razem z mężem Tomaszem Piątkiem współzałożycielka Obywatelskiego Forum Dostępu do Książki (2010). Pracuje zawodowo jako graficzka, art directorka i brand managerka. Jest matką 15-letniego Martyna. Współpracuje z Krytyką Polityczną.

Henryka Krzywonos - uczestniczka i organizatorka gdańskich strajków w 1980 roku, sygnatariuszka Porozumień Sierpniowych. Jej słowa „ten tramwaj dalej nie pojedzie”, wypowiedziane 15 sierpnia 1980 roku do pasażerów, rozpoczęły strajk komunikacji w Gdańsku. Przez wiele lat prowadziła rodzinny dom dziecka, założyła fundację pomagającą rodzinom w potrzebie. Na Kongresie Kobiet w 2009 roku otrzymała tytuł Polki Dwudziestolecia.

Anna Pluta - studentka grafiki Uniwersytetu Śląskiego w Cieszynie (dyplom licencjacki 2010). Od 2009 współorganizatorka Świetlicy Krytyki Politycznej w Cieszynie.

Spotkanie wokół przewodnika nieturystycznego "Islandia"

2011-02-11T07:32:00.000-08:00

W sobotę 12 lutego 2011 o godz. 18:00 Świetlica Krytyki Politycznej "Na Granicy" zaprasza na spotkanie wokół książki "Islandia. Przewodnik nieturystyczny".

Spotkanie dotyczące kultury, modeli socjoekonomicznych oraz postrzegania naszych europejskich sąsiadów poprowadzi Magdalena Magdziarz. O Islandii opowie Jakub Bożek.

Mieszkańcy Islandii nie noszą nazwisk, więc w książce telefonicznej znajdziesz ułożone alfabetycznie imiona. Althing, islandzki parlament, wygląda jak mały domek, a w jego pobliżu sprzedają ponoć najlepsze na świecie hot dogi. Islandczycy jadają gnijącego rekina i kryją się przed wybuchami wulkanów. Jako pierwsi mieli panią premier lesbijkę, która dokonała coming outu. I jako pierwsi musieli ogłosić bankructwo z powodu kryzysu na rynkach finansowych.
Islandia to również kraj o niezwykle bogatej kulturze. Muzyka—Björk i Sigur Rós, filmy—Nói albínói i 101 Reykjavíka, a także teatr i literatura. Jakim cudem ludzie na tej małej wyspie są tak twórczy i utalentowani?

Dzieci o granicach i murach

2011-01-28T07:29:00.000-08:00

KONCERT!

2011-01-26T09:27:00.001-08:00

Świetlica KP "Na Granicy" serdecznie zaprasza na wyjątkowy wieczór z muzyką zaangażowaną w czeskim wydaniu.

W sobotę (29 stycznia 2011)o godzinie 18:00 rozpoczynamy od wykładu-rozmowy z BONUSEM- czeskim krytykiem społeczeństwa konsumpcyjnego.

Następnie odbędzie się koncert, który zagrają:
BONUS feat PLUG'N'PLAY- rap, beat zabarwiony punkowo
BOSS A SEKRETARKA- office rock, trip hop

info o artystach: www.bonus.temnysily.cz
www.mamamrdamaso.org

To się w kinie nie mieści "Czerwona kartka"

2011-01-16T04:19:00.000-08:00

18 stycznia, wtorek, godz. 20.00, Świetlica Krytyki Politycznej

Zapraszamy na dokumentalny dramat sądowy „Czerwona kartka”, Iran 2006, 74’, reż. Mahnaz Afzali

„Czerwona kartka” - Film opowiada o jednej z najbardziej skomplikowanych i budzących kontrowersje spraw kryminalnych irańskiego wymiaru sprawiedliwości. Młoda Iranka - Chadije Dżahed zostaje posądzona o zamordowanie żony swojego kochanka. Sprawa trafia na pierwsze strony gazet, bo mężczyzna, dla którego straciła głowę, to irański celebryta, gwiazda irańskiego futbolu. Przed sądem kobieta zachowuje się przedziwnie: a to teatralnie szlocha, a to odwołuje swoje zeznania i wykłóca się z sądem... Z tej nierozwiązanej do dziś zagadki kryminalnej dowiadujemy się sporo o sytuacji kobiet w Iranie. Egzekucja Chadije Dżahed odbyła się w listopadzie 2010 roku, w teherańskim więzieniu Ewin. „Egzekucję wykonano prawie 9 lat po zabójstwie. Proces stał się głośnym wydarzeniem w Iranie. [...]

Maohammad Chani przebywał w Niemczech na wyjeździe służbowym (był wówczas menadżerem narodowej drużyny piłkarskiej), gdy zamordowano jego żonę. Początkowo odpowiadał za współudział, ale został oczyszczony zarzutów. Jedyną oskarżoną pozostała Dżahed, która wcześniej była jego stałą kochanką. Wziął z nią tymczasowy ślub, na który zezwala irańskie prawo, utrzymywał dla niej mieszkanie w Teheranie.
Zdaniem sądu głównym motywem domniemanej zabójczyni miała być zazdrość o ukochanego mężczyznę. Dżahed w śledztwie przyznała się do zbrodni, ale w trakcie procesu odwołała zeznania tłumacząc, ze wymuszono je pod presją. Mimo długiej procedury odwoławczej i wielu kontrowersji zwianych z procesem - a także kampanii obrońców praw człowieka prowadzonej na całym świecie - egzekucji nie udało się zatrzymać.
Irański wymiar sprawiedliwości po raz kolejny pokazał, że za nic ma międzynarodowe standardy sprawiedliwości. A sprawa Chadije Dżahed to nie pierwszy przypadek, gdy z pary podejrzanych kobieta zostaje skazana na karę śmierci a mężczyzna, mimo, że obciążają go dokładnie te same fakty, unika jakiejkolwiek odpowiedzialności karnej. Na wiosnę 2009 roku powieszono Delarę Darabi, skazaną za zabójstwo kobiety, do której domu przedtem włamała się ze swoim przyjacielem. Okoliczności zbrodni nigdy nie zostały do końca wyjaśnione. Adwokat dziewczyny twierdził, że jego klientka wzięła na siebie winę chłopaka, gdyż ten wmówił jej, że jako niepełnoletnia nie będzie narażona na karę śmierci. Irańskie prawo dyskryminuje kobiety. Dopiero zeznanie dwóch kobiet przed sądem traktowane jest jak równoważne zeznaniu jednego mężczyzny. Już dziewięcioletnie dziewczynki sądzone są jak dorośli podczas gdy chłopcy pełną odpowiedzialność karną zyskują w wieku lat 15.”
Ludwika Włodek-Biernat, „Gazeta Wyborcza”, grudzień 2010.

TO SIĘ W KINIE NIE MIEŚCI- kolejna odsłona

2011-01-09T14:24:00.000-08:00

Tym razem Świetlica "Na Granicy" w ramach cyklu: TO SIĘ W KINIE NIE MIEŚCI prezentuje państwu film pt.: "Bezkresna granica"w reżyserii Juana Manuela Sepulveda (Meksyk 2007, 82 min.)

Spotykamy się we wtorek, 11 stycznia o godzinie 20:00!

Co roku setki tysięcy mieszkańców Ameryki Środkowej przyjeżdżają do Meksyku: to ich przystanek w drodze do Stanów Zjednoczonych w poszukiwaniu lepszego życia. Opowieść o ich determinacji i nadziei, choć dla wielu z nich ta wędrówka wydaje się nie mieć końca. Współczesny exodus. Co ich spotyka w drodze do ziemi obiecanej?

Serdecznie zapraszamy do wspólnego oglądania! Obecność obowiązkowa!

TO SIĘ W KINIE NIE MIEŚCI

2010-12-30T01:01:00.000-08:00

4 stycznia, wtorek, 20.00, Etiudy o Emigrantach
w Świetlicy Krytyki Politycznej "Na Granicy"

Kolejne spotkanie z cyklu "To sie w kinie nie mieści".
Tym razem zapraszamy na pokaz filmów zaangażowanych w problemy emigrantów.

Przyjdź do mnie (Polska 2009, reż. Ewa Banaszkiewicz, 30 min)
Asia, młoda Polka z Białorusi, przyjeżdża do Polski aby zamieszkać ze swoim chłopakiem Piotrem. Kiedy odkrywa, że w mieszkaniu Piotra mieszka jego nowa dziewczyna, Asia zostaje bez noclegu. Włócząc się zagubiona po zimowych ulicach Warszawy, w barze z kebabami Asia poznaje nastolatka Habiba. Zaprzyjaźnia się szybko z zauroczonym nią chłopcem, co staje się dla niej jedynym sposobem na przeżycie…

Hanoi-Warszawa (Polska 2009, reż. Katarzyna Klimkiewicz, 27 min.)
Młoda Wietnamka Mai Anh przedostaje się do Polski przez zielona granicę. Teraz musi już tylko dostać się do Warszawy. Tam czeka na nią narzeczony, tam czeka ją lepsze życie, tam spełnią się jej marzenia. Podróż Mai Anh przez Polskę to podróż przez piekło upokorzeń i przemocy. Młoda dziewczyna wyrywa się brutalnym przewoźnikom i na własna rękę, bez grosza przy duszy i bez znajomości języka, próbuje dostać się do stolicy.

fotorelacja z wykładu Sebastiana Cichockiego (Świetlica KP,16.12.2010)

2010-12-17T03:48:00.001-08:00

fot.A.M.

fotorelacja z warsztatów z Sebastianem Cichockim (Instytut Sztuki UŚ,16.12.2010)

2010-12-17T03:41:00.000-08:00

fot.A.M.

SEBASTIAN CICHOCKI W CIESZYNIE

2010-12-13T15:14:00.000-08:00

proj. A.Pluta

Francis Alÿs, "Sometimes Making Something Leads to Nothing", Mexico City, 1997

Zapraszamy na wykład Sebastiana Cichockiego* w Świetlicy Krytyki Politycznej Na Granicy, w czwartek,16 grudnia, o godz. 18.00
"Prace ziemne. Krótki przegląd brawurowych ucieczek z muzeum na przełomie XX i XXI wieku. ".

Vito Acconci pisał w tekście Leaving Home. Notes on Insertions into the Public, że „muzeum jest przestrzenią publiczną, ale tylko dla tych, którzy zdecydowali się odegrać roli publiczności”. Artysta porównywał multifunkcjonalność „prawdziwych miejsc”, np. dworca, gdzie można oddawać się robieniu wielu różnych rzeczy (poza... prozaicznym oczekiwaniem na pociąg), z wyprawą do „wpatrzonego w siebie” muzeum. Mimo omni-funkcjonalności współczesnych instytucji sztuki, wciąż nie wygasa jednak tęsknota za „prawdziwą przestrzenią publiczną” i bezpośrednim kontaktem z widzem – u niego, „na miejscu”: na obrzeżach miasta, stadionie, w parku czy dzielnicy o złej reputacji. Dziedzicząc kilkudziesięcioletnią już tradycję sztuki w przestrzeni publicznej (public art) czy sztuki społecznościowej (community-based art), utraciliśmy już naiwny entuzjazm, towarzyszący pierwszym próbom integrowania sztuki z miejską architekturą, traktowania dzieła sztuki jako przestrzeni publicznej per se, czy wreszcie jako narzędzia do aktywizowania społeczności lokalnych. Wyciągamy wnioski z porażek, wciąż ufając w to, że public art pozostaje istotnym terenem poszukiwań, poligonem pracy z nową publicznością.

---
*Sebastian Cichocki (ur. 1975) - socjolog, kurator i krytyk sztuki. Do 2008 roku był dyrektorem programowym CSW Kronika w Bytomiu, obecnie pracuje jako kurator w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie. Zajmuje się głównie refleksją konceptualną w sztuce, nawiązuje do land-artu, sztuki środowiskowej z lat 70. Kurator m. in. Pawilonu Polskiego na 52. Biennale Sztuki w Wenecji („1:1” Moniki Sosnowskiej), „Early Years” w KW Institute for Contemporary Art w Berlinie, projektu badawczego Yane Calovskiego i Hristiny Ivanoskiej „Oskar Hansen's Museum of Modern Art”, książki-wystawy „Warszawa nie istnieje”, trzytygodniowego performance Daniela Knorra „Awake Asleep” w Pałacu Kultury i Nauki czy też Parku Rzeźby na Bródnie (z udziałem m.in. Olafura Eliassona, Susan Philipsz i Rikrita Tiravanijii). Jest kuratorem „Warszawa w budowie”, festiwalu poświęconego architekturze i projektowaniu społecznemu. Autor licznych tekstów na temat sztuki współczesnej (publikował m. in. w Cabinet, Art Forum, Czasie Kultury, Camera Austria i Mousse), w tym również form literackich traktowanych jako „wystawy na papierze”. Redaktor kwartalników „Format P” i „Muzeum”. Wykładał m. in. w International Academy of Art w Ramallah, Art Institute of Chicago, Centrum Sztuki Współczesnej w Tel Awiwie i Muzealniczych Studiach Kuratorskich UJ w Krakowie.

FILMOWE WTORKI Z KINEM ZAANGAŻOWANYM- ODSŁONA 2.

2010-12-13T09:21:00.000-08:00

Projekcje filmów: "Naomi Klein* w Warszawie" i "Doktryna szoku"

Start: WTOREK 14.12.2010 GODZ. 20.00

Naomi Klein w Warszawie
Reżyseria i realizacja: Robert Kowalski
Produkcja: Polska (2010, 30’)

Film jest zapisem wizyty Naomi Klein w listopadzie 2008 roku. Autorka biblii alterglobalizmu No logo przyjechała do Polski na premierę swej kolejnej książki Doktryna szoku. Robert Kowalski towarzyszy Klein z kamerą podczas spotkań ze studentami na Uniwersytecie Warszawskim i w Collegium Civitas. Widz ma możliwość podpatrywania Naomi Klein podczas podróży na te spotkania, zakulisowych rozmów. Reżyser sam zadaje jej wiele pytań dotyczących jej książek, podróży i współczesnego świata.

Doktryna Szoku (The Shock Doctrine)
Reżyseria: Michael Winterbottom, Mat Whitecross
Czas: 90 min.
Kraj: Wielka Brytania
Rok: 2009
Polski dystrybutor: Hagi Film

O filmie:

To była ważna książka. Nawet bardzo ważna. Dwa lata temu Naomi Klein stała się globalnym bestsellerem, który obudził miliony uśpionych umysłów i przeorał sporą grupę zatwardziałych neoliberalnych mózgów. Sam Alain Greenspan–wtedy jeszcze globalny autorytet rynków finansowych–odbył z Klein poważną debatę, a Jeffrey Sachs–współautor głośnych terapii szokowych w Boliwii, Polsce i Rosji–w dużym stopniu przyznał Naomi Klein rację. Ale książka - choćby się nie wiem jak dobrze sprzedała (a Doktryna Szoku sprzedała się wspaniale) i choćby miała nie wiadomo ile recenzji, omówień, odniesień we wszelkich możliwych mediach–jest jednak tylko książką, czyli elitarnym, jeśli nie niszowym, kanałem komunikacji. Nawet najlepsza i najważniejsza książka dociera tylko do tych, którzy kultywują czytanie, a ich jest może dwa procent.

Filmowa Doktryna szoku, która właśnie wchodzi na ekrany, jest więc wydarzeniem również i w tym sensie, że może dotrzeć do przynajmniej dziesięciokrotnie większej grupy odbiorców. Mam nadzieję, że dotrze. Bo jest to film niezwykły.

Jacek Żakowski, „Film”

O książce:

Książka Naomi Klein, najsłynniejszej intelektualistki świata, to potężne oskarżenie późnego kapitalizmu. Lektura obowiązkowa na czas dzisiejszego kryzysu–także dla tych, którzy nie do końca się z nią zgadzają.
Maciej Nowicki, „Magazyn Europa”

Doktryna szoku to prawdziwy proces wytoczony neoliberalnej wersji kapitalizmu. […]To jedna z tych książek, które nie tylko interpretują świat, ale też mają go zmienić.
Przemysław Wielgosz, „Le Monde diplomatique” - edycja polska

*Naomi Klein - ur. 1970, kanadyjska dziennikarka, publicystka i działaczka społeczna. Jedna z najważniejszych postaci światowego ruchu alterglobalizacyjnego. Sławę przyniosła jej opublikowana w 2000 roku książka No Logo (wyd. pol. 2004), będąca ostrym pamfletem wymierzonym w wielkie międzynarodowe korporacje. W 2004 roku jej reportaż z wojny w Iraku przygotowany dla „Harper’s Magazine” otrzymał nagrodę Jamesa Aronsona przyznawaną dziennikarzom zaangażowanym w walkę o sprawiedliwość społeczną. Współpracuje m.in. z „The Nation” oraz „The Guardian”. W 2008 roku ukazała się jej książka Doktryna szoku.

To się w kinie nie mieści!!!

2010-12-03T10:36:00.000-08:00

Cykl bezpłatnych projekcji filmowym, spoza głównego obiegu + dyskusje.
W każdy wtorek o 20.00 w Świetlicy Krytyki Politycznej „Na Granicy”.

ŚWIETLICA PRZYJMIE ZA UŚMIECH:):)

2010-12-02T13:14:00.000-08:00

Świetlica " Na Granicy" przyjmie za uśmiech: dywany ( bo podłoga w świetlicy pokryta jest zimnymi kafelkami), termosy (na herbatę którą dzieci dostają na zajęciach), regały ( na sprzęty plastyczne)i encyklopedie, słowniki (jako pomoce dla dzieci w czasie darmowych korepetycji, które odbywają się od poniedziałku do piątku 15-17).

Z GÓRY DZIĘKUJEMY !!!

MIAŁA BYĆ DEBATA- JEST OŚWIADCZENIE...

2010-12-01T08:40:00.000-08:00

Zaproszeni do debaty przedwyborczej dwaj kandydaci na burmistrza Cieszyna Włodzimierz Cybulski i Mieczysław Szczurek w przeddzień spotkania zrezygnowali z udziału w nim. Poniżej prezentujemy oświadczenie obu Panów.

O!Świetlica zaprasza na CODZIENNE KOREPETYCJE!!!

2010-11-20T15:01:00.000-08:00

Uruchamiamy korepetycje dla dzieci!!! Zapraszamy codziennie od poniedziałku do piątku w godzinach 15:00- 17:00 wszystkie dzieci, które potrzebują pomocy w lekcjach, chcą poczytać, podyskutować albo po prostu spędzić czas w doborowym towarzystwie. Wszystko to na Zamkowej 1 w Cieszynie.

Jednocześnie zachęcamy do aktywnego włączenia się w tworzenie O!Świetlicy. Jeśli masz potrzebę zaangażowania, lubisz pracować z dziećmi i dysponujesz odrobiną wolnego czasu - zapraszamy do współpracy.

UWAGA! UWAGA! PREMIERA KSIĄŻKI DLA DZIECI!

2010-11-20T14:30:00.001-08:00

Z dumą informujemy, że już za tydzień (28 listopada, niedziela, godz. 17.00) odbędzie się premiera książki wydanej przez Wydawnictwo Krytyki Politycznej dla DZIECI w Centrum Kultury "Nowy Wspaniały Świat" w Warszawie!!! "Bieda. Przewodnik dla dzieci" jest efektem pracy w cieszyńskiej O!Świetlicy. Projekt realizowany był od marca do listopada 2010 r. Finansowany ze środków Unii Europejskiej i Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej w ramach Europejskiego Roku Walki z Ubóstwem i Wykluczeniem Społecznym.
Za koordynację odpowiedzialne były: Anna Cieplak, Joanna Wowrzeczka- Warczok, Agnieszka Muras, Anna Pluta. Zajęcia poprowadzili liczni wolontariusze i wolontariuszki, którym serdecznie chcemy podziękować za wsparcie. Jednocześnie dziękujemy artystom, którzy przygotowali dla dzieci warsztaty: Joannie Rajkowskiej, Katarzynie Majak, PGR Art (Mikołaj Jurkowski, Sylwester Gałuszka), Markowi Glinkowskiemu, Dianie Lelonek, Pawłowi Kowzanowi.
Dziękujemy darczyńcom, sympatykom i tym, którzy przyczynili się do tego, aby nasze dzieci znalazły się we WRO ART Center. Na koniec dziękujemy wszystkim dzieciom, które wzięły udział w projekcie: Oliwia Skalska, Aleksandra Podżorska, Jakub Podżorski, Dominika Brejza, Julia Tomiczek, Gustaw Wowrzeczka, Mikołaj Majchrowski, Martyna Majchrowska, Agata Marek, Karol Marek, Bartosz Marek, Karolina Kargol, Artur Piekar, Michał Pierzgalski, Jakub Brożek, Laura Brożek, Dorota Gaś, Agata Gaś, liwia Zok, Julian Czech, Dominik Mijas.
Jednocześnie podkreślamy, że mimo oficjalnego zakończenia projektu "Oczy Szeroko Otwarte" nasze działania kontynuujemy w podobnej formie.

Wszelkie informacje dotyczące publikacji i premiery książki odnaleźć można na stronie: http://www.krytykapolityczna.pl/Ksiazkipozaseriami/BiedaPrzewodnikdladzieci/menuid-105.html

NOC PEŁNA NIESPODZIANEK w Muzeum Śląska Cieszyńskiego

2010-11-19T04:19:00.000-08:00

Zajęcia odbyły się w ramach Nocy Pełnej Niespodzianek w Muzeum Śląska Cieszyńskiego. Nawiązując do Land Art'u opakowaliśmy wraz z dziećmi gipsowe głowy, a na koniec nas samych.
Zajęcia przeprowadziły: Anna Cieplak, Anna Pluta, Małgorzata Pawlus, Magdalena Magdziarz, Agnieszka Muras, Karolina Czaja, Magdalena Seget.

Szczególne podziękowania dla Tomasza Rzeźniczka.

fot. praca zbiorowa

fotorelacja z debaty kandydatów do Rady Miasta Cieszyna

2010-11-19T03:50:00.001-08:00

Debata kandydatów do Rady Miasta zorganizowana została przez Świetlicę Krytyki Politycznej w Cieszynie przy współpracy z portalem Ox.pl. Wszyscy kandydaci byli wytypowani przez kandydatów na burmistrzów Cieszyna, stąd ich liczba.
W spotkaniu poprowadzonym przez Joannę Wowrzeczkę- Warczok (KP) i Łukasza Grzesiczaka (ox.pl) udział wzięli:Krzysztof Kasztura (WDC), Aleksander Matysiak (PiS), Romualda Rojowska (LZC), Jolanta Skutnik (PO), Dawid Staniek (PM) i Teresa Tatuś (CRS).

fot. M.M.

Nagranie filmowe ze spotkania z Henryką Krzywonos- Strycharską w O!Świetlicy

2010-11-16T12:11:00.000-08:00

DEBATA kandydatów do Rady Miejskiej Cieszyna

2010-11-15T03:21:00.000-08:00

Klub Krytyki Politycznej w Cieszynie oraz portal ox.pl zapraszają na:
DEBATĘ kandydatów do Rady Miejskiej Cieszyna

udział wezmą:
Krzysztof Kasztura (Wspólnota Dla Cieszyna)
Aleksander Matysiak (Prawo i Sprawiedliwość)
Romualda Rojowska (Lewica Ziemi Cieszyńskiej)
Jolanta Skutnik (Platforma Obywatelska)
Dawid Staniek (Przyjazne Miasto)
Teresa Tatuś (Cieszyński Ruch Samorządowy)

Spotkanie moderują: Joanna Wowrzeczka- Warczok (Krytyka Polityczna) i Łukasz Grzesiczak (OX.pl)

17 listopada (środa); godz.18.00
Świetlica Krytyki Politycznej, ul. Zamkowa 1

Serdecznie zapraszamy!

Video z debaty kandydatow do Rady Powiatu

2010-11-08T11:41:00.000-08:00

W debacie kandydatów do Rady Powiatu prowadzonej przez Joannę Wowrzeczkę-Warczok (KP) i Łukasza Grzesiczaka (ox.pl) udział wzięli: Wojciech Brachaczek (PO), Alfred Brudny (Lewica Ziemi Cieszyńskiej), Danuta Kożusznik (PSL), Janusz Król (PiS), Ludwik Kuboszek (Cieszyńska Inicjatywa Samorządowa), Jerzy Malik (Cieszyński Ruch Samorządowy). Wśród szeregu pytań do kandydatów znalazły się również te od specjalistów z różnych dziedzin: Joanny Rzepki- Dziedzic (Galeria Szara), Krzysztofa Koźlika (lekarza rodzinnego, kierownika NZOZ "Ubezpieczalnia" w Cieszynie), Bogdana Ficka (burmistrza Cieszyna). Pytania te dotyczyły kultury, Służby Zdrowia i zazębiania się interesów miasta i powiatu.

Zapraszamy do uważnego prześledzenia debaty.

fotorelacja z debaty kandydatów do powiatu

2010-11-04T05:52:00.001-07:00

fot. A.M.

Debata kandydatów do powiatu - zaproszenie

2010-11-02T12:38:00.000-07:00

Serdecznie zapraszamy do udziału w debacie kandydatów do powiatu, która odbędzie się w środę (3 listopada 2010) o godzinie 18.00 w Świetlicy "Krytyki Politycznej" w Cieszynie.

Debata kandydatów do powiatu

Jaka będzie przyszłość powiatu cieszyńskiego? Kto może zostać starostą cieszyńskim? Jak walczyć z bezrobociem i jak ściągnąć inwestorów? Co z edukacją, ochroną zdrowia, kulturą i pomocą społeczną? To tylko próbka pytań, które mogą paść podczas debaty kandydatów na radnych powiatowych.

Cieszyńska Inicjatywa Samorządowa, Cieszyński Ruch Samorządowy, Komitet Wyborczy PiS, Komitet Wyborczy PO, Komitet Wyborczy PSL oraz Lewica Ziemi Cieszyńskiej będą walczyć o nasze głosy w wyborach do Rady Powiatu Cieszyńskiego. Ich szefowie wyznaczyli kandydatów, którzy wezmą udział w organizowanej przez „Krytykę Polityczną” debacie. Partnerem spotkania jest portal OX.pl.

Wojciech Brachaczek (PO), Alfred Brudny (Lewica Ziemi Cieszyńskiej), Danuta Kożusznik (PSL), Janusz Król (PiS), Ludwik Kuboszek (Cieszyńska Inicjatywa Samorządowa) oraz Jerzy Malik (Cieszyński Ruch Samorządowy) spotkają się 3 listopada (środa) o godzinie 18:00 w cieszyńskiej siedzibie „Krytyki Politycznej” na Moście Przyjaźni. Spotkanie moderują Joanna Wowrzeczka-Warczok (Krytyka Polityczna) i Łukasz Grzesiczak (OX.pl).

Tym razem debata nie zakończy się głosowaniem publiczności, ale będą niespodzianki. Obiecujemy. Dlatego warto być.

Pomóżcie nam w przygotowaniu pytań do kandydatów. Ich propozycję wysyłajcie na adres lukasz.grzesiczak@ox.pl.

Zespół Świetlicy Krytyki Politycznej w Cieszynie

Dzieci z O!Świetlicy na warsztatach w CSW "Kronika" w Bytomiu

2010-10-24T15:48:00.000-07:00

W ramach kończącego się projektu "Oczy szeroko otwarte" wybraliśmy się wraz z dziećmi do bytomskiej Kroniki. Na miejscu wraz z tamtejszymi dziećmi wzięły udział w zajęciach, które dotyczyły wielokulturowości. Spotkanie poprowadziła Agata i Martyna Tecl , a także goście z Armenii i Hiszpanii.
Dzieci w sprzyjającej atmosferze poznały wiele szczegółów z życia obcokrajowców, a jednocześnie dowiedziały się o różnicach międzykulturowych i tolerancji.

fotorelacja ze spotkania z Jasiem Kapelą (22.10.2010)

2010-10-23T09:08:00.000-07:00

Jaś Kapela – pisarz i bloger. Emerytowany poeta. Młody, gniewny. Wielbiciel pogańskiego nazi metalu z Syberii i okolic. Pedał mentalny i popintelektualista. Autor dwóch książek z wierszami (Reklama oraz Życie na gorąco) i dwóch powieści (Stosunek seksualny nie istnieje oraz Janusz Hrystus). Aktualnie tworzy sagę erotyczną z elementami krytyki społecznej oraz inne rzeczy też. Pracuje w księgarni Centrum Kultury Nowy Wspaniały Świat.
(źródło: http://www.krytykapolityczna.pl/Zespol-KP/menu-id-91.html)

Spotkanie poprowadził dziennikarz portalu ox.pl Łukasz Grzesiczak.

fotorelacja ze spotkania z Henryką Krzywonos - Strycharską

2010-10-22T09:21:00.000-07:00

19 października 2010 roku Świetlicę KP w Cieszynie zaszczyciła swoją obecnością działaczka Solidarności Henryka Krzywonos. Towarzyszyła jej autorka książki "Duża Solidarność. Mała Solidarność."- Agnieszka Wiśniewska.Na spotkaniu prowadzonym przez Annę Cieplak i Dominika Łaciaka opowiadały o potrzebie zmiany świadomości ludzi, sprawach dzieci, które są filarem społeczeństwa, potrzebie pomocy i tolerancji. Jednocześnie odwołały się do treści książki, mówiły o własnych doświadczeniach, a także i przede wszystkim roli dzieci w osobistym życiu Henryki. Pani Henryka urzekła zebranych swoją skromnością, zdecydowaniem i bezpośredniością. "Nie jestem bohaterką"- mówiła.
Na spotkaniu pokazała, że nie boi się wypowiadać publicznie tego co na prawdę myśli. Taka postawa wzbudza wielki szacunek i zachwyt. Jest to cecha, której nie jeden powinien jej pozazdrościć.

fot.A.M.

Dzieci o Prawach Człowieka (8.10.2010r.)

2010-10-22T04:37:00.000-07:00

Video - relacja z debaty z kandydatami na burmistrza miasta Cieszyna

2010-10-20T15:10:00.000-07:00

Debata prowadzona przez Joannę Wowrzeczkę- Warczok i Łukasza Grzesiczaka (dziennikarz ox.pl)odbyła się 12.10.2010r. w Świetlicy Krytyki Politycznej w Cieszynie. Wzięli w niej udział następujący kandydaci na burmistrza miasta Cieszyna: Włodzimierz Cybulski, Kazimierz Kawulok, Olgierd Lizoń, Adam Swakoń oraz Mieczysław Szczurek.
Spotkanie przeprowadzone w ramach projektu Masz Głos przy współpracy ze Szkołą Liderów.

Zapraszamy na 1 urodziny Świetlicy!!!

2010-10-17T12:49:00.000-07:00

1 Urodziny Świetlicy Krytyki Politycznej w Cieszynie

19 października , wtorek, 19.00

Spotkanie z Henryką Krzywonos oraz Agnieszką Wiśniewską wokół książki
„Duża solidarność, mała solidarność”.
Henryka Krzywonos-Strycharska – polska działaczka opozycji w okresie PRL, sygnatariuszka porozumień sierpniowych.
„Najpierw zatrzymała tramwaj, a kilka dni później Lecha Wałęsę z tłumem stoczniowców kończących „swój” zwycięski strajk –wszystko to w odruchu solidarności z tymi, którzy latem 1980 roku rzucili wyzwanie całemu systemowi. Henryka Krzywonos, nikomu nieznana motornicza z gdańskiego WPK, tymi gestami sprzeciwu –pod gdańską operą i pod stoczniową bramą– sprawiła, że sierpniowy protest mógł się przerodzić w wielki ruch na rzecz społecznej zmiany.

Timothy Snyder, wybitny amerykański historyk Europy Środkowej, pisał, że „miękkim, żywotnym jądrem ruchu, ową jego częścią, którą najtrudniej uchwycić i opisać, był ludzki impuls solidarności: gotowość do wzajemnego uznania i wola, by sobie pomóc. W tym sensie życie Henryki Krzywonos polega na solidarności, tak dziś, jak i kiedyś”. Kiedyś dlatego, że bez żadnego zaplecza, inteligenckich lektur, sieci kontaktów i znanego nazwiska jako pierwsza przełamała bierność koleżanek i kolegów, angażując się najpierw w sierpniowy strajk, a potem pracę– dzień i noc –w nowym Związku. Dziś - bo w dobie społecznej apatii i prywatyzacji życiowych strategii, przełamując bezwład biurokracji i obojętność rynku, wybrała pomaganie najsłabszym, zakładając rodzinny dom dziecka.

Zawsze w cieniu, najpierw męskich gwiazd „Solidarności”, a potem bohaterów transformacji z mediów, biznesu i parlamentu– dopiero po latach, gdy Kongres Kobiet przyznał jej tytuł Polki Dwudziestolecia, doczekała się należnego uznania. „Rewolucja jest kobietą”, mówiła wówczas Krystyna Janda w porywającej laudacji pióra Kazimiery Szczuki. Dzięki Henryce Krzywonos wiemy, że kobietą jest również solidarność.
Fragment książki „Duża solidarność, mała solidarność”
Agnieszka Wiśniewska – socjolożka, filmoznawczyni, koordynatorka klubów „Krytyki Politycznej”, autorka książki „Duża solidarność, mała solidarność”, redaktorka i współautorka książek „Barański. Przewodnik Krytyki Politycznej” oraz „Kino Polskie 1989-2009. Historia krytyczna.”
Prowadzenie: Anna Cieplak (KP w Cieszynie), Dominik Łaciak (KP Śląsk)

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
20 października, środa, godz. 19.00
Noc otwarta „Krytyki Politycznej”
Impreza przy dźwiękach czeskich i polskich zespołów oraz nocna czytelnia. Zagrają:
BOSS a sekretarka (cz)
LE CHRIST HYPERCUBISTIC (cz)
Paracetamol vs tape-is-broken (laptop-electro-hard-core-dub-experimental-grind) kolektyw muzycznych ignorantów poszerzających przestrzeń pojmowania muzyki o niebezpiecznie nieprzemyślane dzwięki. Powstał z polaczenia grupy Paracetamol (biedna elektro-akustyka) oraz Kaseta Sie Zacięła Sundsistema (regge-elektro-dub)

22 października, piątek, godz. 17.00
Jaś Kapela o „Januszu Hrystusie”
Jaś Kapela – autor tomików wierszy („Reklama”, „Życie na gorąco”) oraz powieści („Stosunek seksualny nie istnieje”, „Janusz Hrystus”), zwycięzca pierwszego w historii polskiego slamu, felietonista „Krytyki Politycznej”.
Prowadzenie: Łukasz Grzesiczak (ox.pl)

UWAGA, UWAGA! PRAKTYKI, WSPÓŁPRACA

2010-10-02T08:11:00.000-07:00

Spotkanie organizacyjne
dla aktywnych, chętnych do działania, zaangażowania, tworzenia, zmieniania*

Jeżeli jesteś zainteresowana/y:

...* tworzeniem i realizowaniem projektów społecznych oraz kulturalnych
* prowadzeniem zajęć edukacyjnych i twórczych
* przygotowaniem paneli dyskusyjnych i konferencji z udziałem naukowców, artystów, dziennikarzy, pisarzy
* ciekawą wymianą myśli w zakresie kultury, sztuki, nauki.

Wszystko to z Olzą w tle, w klimacie polsko-czeskim, przyjaznej przestrzeni.

Przyjdź dowiedzieć się o co chodzi w poniedziałek, 11.10.10,
godzina: 12:00
Instytut Sztuki ( katedra rzeźby), s. 26

fotorelacja z seminarium z Tomaszem Rakowskim pt.: „Kultura społeczności zdegradowanych: badania, etnografia i działanie społeczne.”

2010-10-02T07:50:00.000-07:00

Tomasz Rakowski (ur. 1974) – etnolog, antropolog kultury, adiunkt w Instytucie Etnologii i Antropologii Kulturowej Uniwersytetu Warszawskiego, stały współpracownik Instytutu Kultury Polskiej ...UW, lekarz oddziału ratunkowego jednego z warszawskich szpitali. Zajmuje się metodologią etnograficzną, fenomenologią w naukach społecznych oraz antropologicznymi badaniami koncepcji rozwoju.

Zmiana ustrojowa, która rozpoczęła się jeszcze w latach 1990. przyniosła dla wielu grup społecznych doświadczenie bezrobocia i gwałtownego zubożenia. W wielu miejscach Polski nastąpiła wtedy szybka likwidacja dużych przedsiębiorstw, na wsi zaś nastał czas niemal całkowitej nieopłacalności drobnych, rolniczych produkcji. Powstało w ten sposób wiele obszarów głębokiego, potransformacyjnego ubóstwa i bezrobocia, trwających aż do czasu ostatnich fal emigracji do krajów UE.
Te zubożałe, zdegradowane społeczności i ich wewnętrzne, kulturowe światy stanowiły główny przedmiot mojego opisu. Badania prowadziłem rozmawiając, przebywając z moimi rozmówcami, pracując z nimi i mieszkając w ich domach Starałem się w ten sposób uchwycić pewien fragment rozgrywającej się właśnie, niejawnej, ukrytej historii.
Chciałem przy tym wykroczyć poza typową, funkcjonalną perspektywę nauk społecznych, posługujących się pewnymi oczywistymi wartościami. Często bowiem, kiedy pisze się ludziach bezrobotnych i zubożałych, zwraca się uwagę na ich rezygnację, pewien fatalizm, na nieustanne narzekania i niechęć do uczestniczenia w życiu społecznym. Innymi słowy – powstaje tak obraz pewnej pustki w życiu społecznym. Uważam jednak, że tak nie jest, że społeczności te przeżywają, przechodzą te wydarzenia na swój własny sposób, w sposób właściwy dla swojej sytuacji i kultury. Etnografia świata człowieka zdegradowanego pokazuje właśnie, że nie są to w żaden sposób społeczne światy „puste” czy w jakiś sposób „ułomne”.
Doświadczenia te sięgają natomiast do bardzo dramatycznych sposobów reagowania na przemianę świata, na utratę pracy i sprawdzonych sposobów społecznego funkcjonowania. Doświadczenie zubożenia i degradacji społecznej pochłania w ten sposób najtrudniej dostrzegalne sfery postaw, odczuć, zachowań czy nastrojów. W badaniach moich są to właśnie w dużej mierze doświadczenia bezradności wobec tego, co się wydarza.
Wtedy jednak, jak starałem się pokazać, wzmożeniu ulega pewna wewnętrzna aktywność podmiotów. Na poziomie wyobrażania, pamiętania i samego praktycznego działania dochodzi do szczególnego odtworzenia wiedzy o rzeczywistości, do tworzenia jej na nowo. To moment, niczym w żałobie, intensywnego b a d a n i a r z e c z y w i s t o ś c i, przebywania wciąż jednej i tej samej drogi. Od wyobrażonego zniszczenia i degradacji do wyobrażeń pewnego nadmiaru, do niemal łowiecko-zbierackich sensów swych umiejętności i zaradności

fot.Agnieszka Muras

fotorelacja z warsztatów z Fundacją MaMa

2010-07-28T02:48:00.000-07:00

Warsztaty dla wolontariuszek/wolontariuszy oraz członków/członkiń KP przeprowadziły Anna Pietruszka-Dróżdż i dr Patrycja Dołowy.

Anna Pietruszka-Dróżdż - koordynatorka projektów w Fundacji MaMa.
Z wykształcenia socjolożka, absolwentka Instytutu Stosowanych Nauk Społecznych UW. Absolwentka gender studies IBL PAN. Studentka Szkoły Treningu INTRA.
Związana z polskimi i zagranicznymi kobiecymi organizacjami pozarządowymi: współpracowała z holenderską organizacją Mama Cash (2001-2006), z Federacją na rzecz Kobiet i Planowania Rodziny (2003). W latach 2005-2008 związana z Fundacja Wspomagania Wsi.
Członkini nieformalnych grup feministycznych (Porozumienia Kobiet 8 marca i Stowarzyszenia Same o Sobie).
Współautorka dwóch projektów filmowych. Brała udział w kilkunastu wystawach w kraju.
Autorka projektu "25 lat po... - zmiany w sytuacji Irańskich kobiet 25 lat po rewolucji islamskiej" (2004), wystawianego w licznych galeriach, w Instytucie Kultury Polskiej UW oraz Teatrze Rozmaitości w Warszawie (2005-2009). Współautorka wystawy o tym samym tytule, wystawianej w warszawskich galeriach oraz w Centrum Kultury „Zamek” w Poznaniu. Współautorka projektu „Ivanowo miasto kobiet” (2006), prezentowanego w latach 2007-2009 podczas pokazów w Warszawie, Krakowie, Słupsku.
Prelegentka wielu debat dotyczących sytuacji kobiet w islamie, w tym podczas spotkań promocyjnych wokół "Czarnej Księgi Kobiet" (2007), promocji filmu „Persepolis” (2008)
Prowadziła spotkanie z Marjane Satrapi w Instytucie Francuskim (2005).
Współpracowała z Gutek Film prowadząc przedszkole dla dzieci uczestników festiwalu Era Nowe Horyzonty (2009).
Autorka warsztatów pt: „Mama w wielkim mieście” podczas festiwalu „Wyprawa Mam” (2009)
Ukończyła kurs „Toodlers” w Fundacji Dzieci Niczyje, „Szkołę dla Rodziców” w Centrum Aktywnego Rozwoju i kurs „Jak mówić aby dzieci nas słuchały, jak słuchać aby dzieci do nas mówiły” (2008-2009).
Publikowała w „Zadrze” (2005).
Mama Jagody (2007).

dr Patrycja Dołowy - Koordynatorka projektów w Fundacji MaMa.
Z wykształcenia mikrobiolożka (absolwentka UW, 2002), doktor nauk przyrodniczych (2007) i artystka fotografka (wyróżniony dyplom 2005), aktywna popularyzatorka nauki (zastępczyni redaktora naczelnego popularnonaukowego magazynu „Academia” , członkini Rady Upowszechniania Nauki przy Prezydium PAN, Stowarzyszenia Przyjaciół Festiwalu Nauki w Warszawie i Polskiego Stowarzyszenia Dziennikarzy Naukowych). Autorka prac naukowych i artykułów o tematyce popularnonaukowej, społecznej, kulturalnej i podróżniczej (często ilustrowanych własnymi zdjęciami). Publikowała w „Tytule roboczym. Otwartym Magazynie Sztuki”, „Formacie” oraz popularnej prasie kobiecej i parentingowej ( „Kobieta i życie” i „Twój impuls”, „Gaga” i innych).
Brała udział w kilkunastu wystawach w kraju i za granicą (w tym trzech indywidualnych). Jej zdjęcia można oglądać w albumach „Efemeryki” (Warszawa, 2005), „Sens jednej myśli” (Łódź, 2007), „Ego - fotografische Positionen zum Ich” (Wiesbaden, 2007), w magazynie artystycznym „Format” (3/2009) oraz na stronie hiszpańskiej galerii Artdelu. Artykuły na temat jej twórczości ukazały się także w „Śląsku” (2006) i „Autografie”(2006).
Wcześniej działała w polsko-duńskim stowarzyszeniu Music Crosses Boarders oraz grupach nieformalnych (Grupie Nieformalnej i Dzialam.pl), współpracowała też z Fundacją Komunikacji Społecznej przy projekcie „Równi Rodzice” (jako koordynatorka).
Mama Tomka (2006) i Huga (2008)

Gębala: Walka gladiatora z Joasią

2010-07-27T08:00:00.000-07:00

Liczyłam na to, że ten tekst okaże się pomyłką, a moje uwagi/obawy - uwagami przedwczesnymi. Niestety, członkowie PIS-u nie docenili swojej koleżanki po fachu. I na nic fakt, że jest ona, przynajmniej ostatnio, jedną z bardziej rozpoznawalnych twarzy tej partii.

Mowa tu oczywiście o Joannie Kluzik - Rostkowskiej, niedawnej szefowej kampanii prezydenckiej Jarosława Kaczyńskiego, który to podobno miał w planach, wysunąć jej kandydaturę na wicemarszałka Sejmu (nieoficjalnie pisało o tym Wprost). Powstrzymajmy jednak uśmiechy na twarzach i zadowolenie, że oto kolejnej kobiecie coś w polityce się jednak udaje (lub mogło udać), bowiem głosy sprzeciwu i krytyki, oczywiście ze strony kolegów partyjnych, którym akurat ta propozycja prezesa nie przypadła do gustu, skutecznie zablokowały możliwość objęcia przez nią tego stanowiska.

Wśród argumentów, może i bardziej zrozumiałych, że za bardzo liberalna i lewicowa, pojawiły się również i takie, które miały na celu skuteczne upupienie Pani Kluzik - Rostkowskiej.

Pan Marek Suski, na przykład, wyraził obawy, iż „ Joasia” mogłaby sobie nie poradzić z nowym marszałkiem Sejmu - gladiatorem, jak to określił Pan poseł, Grzegorzem Schetyną. Nie jest wszak Ursusem. Inni dodali za nim, że wicemarszałkiem powinien zostać ktoś „twardszy”.

Może skupmy uwagę na „Joasi”.
Oczywiście nie mam nikomu za złe, że używa zdrobnień. Wszak chodzi o partyjną koleżankę. Ale bądźmy w takim razie konsekwentni. Skoro „ Joasia” to czemu nie „Grzesiu”, a Grzegorz? Czyżby Pan Suski lubił jednak Joasię bardziej od Grzesia? (na co nie wskazują jego wypowiedzi). A, zapomniałam, bo Joasia nie jest Ursusem, za to Grzesiu jest gladiatorem, więc nie może być Grzesiu, tylko musi być Grzegorz jak na prawdziwego twardziela przystało.

Polityka w ogóle jest dla twardzieli, więc trzeba jasno podkreślić, że jest Grzegorz, który na odpowiedzialne stanowisko się nadaje i jest Joasia, która nie jest twardzielem, więc na odpowiedzialne stanowiska już się mniej nadaje. Jest kobietą, kobietką, Joasią właśnie. Natomiast Grzesiu jest mężczyzną, więc musi być Grzegorzem.

Zrobię mały eksperyment. Odwrócimy role. Grzegorz Schetyna będzie „Grzesiem” a „Joasia” Joanną Kluzik –Rostkowską? Czy Grzesiu/Grześ nadaje się na gladiatora? Już mniej. A czy posłanka Joanna Kluzik-Rostkowska może być Ursusem? Chyba szybciej niż jako po prostu „Joasia”.

Proszę mi wybaczyć czepialstwo, ale takie sformułowania, być może nawet nieświadomie, stosowane przez samego autora wypowiedzi, mają na celu ustanawianie relacji władzy, a fakt ich nieświadomego stosowania na forum publicznym potwierdza tylko tezę o głębokim wpisaniu męskiej dominacji w habitusy jednostek. Bo czyż kolega Suski, poprzez takie zdrobnienia, czy porównania nie wskazuje dobitnie, że polityka to rzecz dla twardzieli, znaczy dla mężczyzn?

Tak sobie zresztą myślę, że Kluzik – Rostkowska jest na tyle silną osobowością, że należy się jej raczej obawiać i stąd próby jej upupienia i oddelegowania do tego, co kobiece, znaczy bardziej miękkie, delikatniejsze etc. Panowie bowiem nie strzępiliby sobie języków, jeśli chodziłoby o jakąś płotkę. Czy Joasia mogłaby być Ursusem - powtórzmy pytanie? No chyba mogłaby, skoro koledzy partyjni skarżyli się, że: (…) ”całkowicie odcięła się od klubu parlamentarnego, nikogo nie chciała słuchać a posłów traktowała jak mięso armatnie, które ledwie nadaje się do rozdawania ulotek”

Czyżby więc panom nie spodobała się taka rola? I to narzucana przez „Joasię”, której rzekomo „twardości” brakuje. Skoro Joanna może być „ Joasią”, to czemu panowie nie mogą choć na chwilę zająć się roznoszeniem ulotek? Znów zapomniałam! Ominęłaby ich walka gladiatora z Ursusem!

Osobiście uważam, że Pani Joanna nie musi być Ursusem, a nawet lepiej gdyby nim nie była. Czasy Quo vadis mamy bowiem dawno za sobą, ale chyba, jak widać, wciąż nie w polityce. Dlatego może i lepiej, gdyby nie żaden Ursus, a Joanna Kluzik – Rostkowska została wicemarszałkiem. Może zamiast naoliwionych mięśni, potu i silnego zwarcia twardzieli, mielibyśmy do czynienia z większą ilością j taktu i dyplomacji w życiu politycznym?

# cytaty zaczerpnięte z Wprost 24

(Opublikowane również w Feminoteka.pl)

Gębala: Nie na czasie, nie na temat. Nie o Komorowskim.

2010-07-26T14:39:00.000-07:00

http://www.feminoteka.pl/readarticle.php?article_id=921

Cieplak: Zmiana dzieje się na podwórku

2010-07-26T14:34:00.000-07:00

http://www.krytykapolityczna.pl/Fotorelacje/CieszynWakacyjnewarsztatydladzieci/menuid-187.html

http://www.krytykapolityczna.pl/Slask/CieplakZmianadziejesienapodworku/menuid-270.html

"Każdy powinien mieć szansę wspiąć się na szczyt"

2010-07-26T12:21:00.000-07:00

W ramach wakacyjnej O!Świetlicy zrealizowano szereg tematów dotyczących przestrzeni publicznej. Jednym z nich była problematyka zwierząt i osób niepełnosprawnych w mieście.
Dzieci poszły z wizytą do lecznicy dla zwierząt, gdzie z bliska mogły przyjrzeć się miejscu pracy weterynarzy. Za zgodą Dyrekcji Zarządu Dróg znakowały także śródmieście Cieszyna.
Tego dnia na chodnikach i ulicach pojawiły się znaki świadczące o trosce dzieci o czworonogi, a także vlepki, w których przejawiło się zainteresowanie losem osób niepełnosprawnych.
Oto rezultaty ich pracy.

graffiti na granicy

2010-07-26T12:00:00.000-07:00

Warsztat prowadzony przez Pawła Kowzana. Zajęcia odbyły się w ramach realizacji projektu Oczy Szeroko Otwarte.

Poniższe fotografie w większości wykonane zostały przez nasze dzieci.

Twórcza działalność O!Świetlicy

2010-07-26T09:26:00.000-07:00

Oczy Szeroko Otwarte- dokumentacja filmowa

2010-07-26T07:52:00.000-07:00

video- relacja ze spotkania z Joanną Rajkowską

2010-07-11T07:57:00.000-07:00

Rozmowy o sztuce i przestrzeni publicznej z Joanną Rajkowską

2010-06-30T10:17:00.001-07:00

Krytyka Polityczna na Śląsku serdecznie zaprasza na:

Rozmowę o sztuce i przestrzeni publicznej z Joanną Rajkowską

Prowadzenie: Joanna Wowrzeczka - Warczok

3 lipca (sobota) 2010, godz. 19:30
Klub Krytyki Politycznej na Śląsku,
Świetlica w Cieszynie
ul. Zamkowa 1, Cieszyn

„Artyści lat 90. odczarowali wyobraźnię utkaną z symbolicznych kierunkowskazów dotychczasowego normatywnego obrazu polskiej kultury. Sztuka polska lat 90. weszła zarazem w przestrzeń publiczną. Trudno dziś jednoznacznie orzec, na ile działo się to świadomie, na ile intuicyjnie, a na ile jeszcze było ucieczką z >białego sześcianu<>Pozdrowienia z Alej Jerozolimskich. (...) polskiemu społeczeństwu >palma stanęła na drodze< ”

Stanisław Ruksza,”Utopia od podstaw” (Rajkowska. Przewodnik Krytyki Politycznej)

Joanna Rajkowska- jedna z najżywiej dyskutowanych współczesnych polskich artystek. Autorka „Pozdrowień z Alej Jerozolimskich” (Palma na Rondzie de Gaulle'a w Warszawie) i „Dotleniacza”. Laureatka Paszportu „Polityki” za „niezwykłe projekty realizowane w przestrzeni publicznej, za wyciąganie ręki w kierunku błąkającego się po mieście człowieka”.

Joanna Wowrzeczka - Warczok- malarka i socjolożka. Pracowniczka Instytutu Sztuki Uniwersytetu Śląskiego. Członkini Krytyki Politycznej.

Zielone środy w Przedświcie/Kazimiera Szczuka/18 15

2010-06-22T01:55:00.000-07:00

Polityka może być inna!!!

Bezpłatna, wakacyjna O! Świetlica!!!

2010-06-21T13:38:00.001-07:00

"Zanim pozwolimy odejść Balcerowiczowi" Łukasz Moll

2010-04-03T09:32:00.000-07:00

Zanim pozwolimy odejść Balcerowiczowi (do historii)

Wokół 20 lat polskiej transformacji narosło wiele mitów, które dziś są ciągle silne i żywe. Mitów różnorakich, bo nie tylko wynoszących na piedestał samo przedsięwzięcie i jego autorów, ale także tych opartych na teoriach spiskowych, nazywających odpowiedzialnych za przejście z gospodarki centralnie sterowanej do wolnorynkowej zdrajcami. Książka czołowego polskiego ekonomisty, prof. Tadeusza Kowalika, "www.polskatransformacja.pl" skutecznie obala te właśnie mity, dokonuje rzetelnej oceny tego okresu z mało widocznej dziś perspektywy. Odczarowując tamte wydarzenia i postacie, pozwala nam łatwiej dostrzec pozytywne i negatywne skutki przemian, stracone szanse i błędnie dokonane wybory.

Tadeusz Kowalik nigdy nie ukrywał, że nie należy do zwolenników "terapii szokowej", planu Balcerowicza i neoliberalnych recept, przepisywanych państwom jak świat długi i szeroki, z pominięciem ich lokalnej specyfiki, kulturowych odrębności, czy historycznych uwarunkowań. Jego krytyka prof. Leszka Balcerowicza jako głównego budowniczego nowego ładu ekonomicznego w Polsce, jest jednak daleko bardziej wyrafinowana od pustej, populistycznej reakcji w stylu "Balcerowicz musi odejść" Andrzeja Leppera, czy równie prymitywnym antykomunizmie, dyskredytacji III RP jako Polski skorumpowanej, rządzonej przez układ, co od lat uskuteczniają bracia Kaczyńscy, obiecując przy tym rozliczenie się z odpowiedzialnymi za tamten okres. Prof. Kowalik, rzeczowo, korzystając z imponującego dorobku naukowego wiodących przedstawicieli nauk społecznych, licznych badań, pokaźnych danych statystycznych i artykułów prasowych, jak również z prywatnych doświadczeń, broni uparcie swojej tezy, że "terapia szokowa" była działaniem nieuzasadnionym i szkodliwym dla polskiego społeczeństwa.

Autor przede wszystkim wskazuje na niewykonanie założeń planu Balcerowicza (w tym wypadku plan ten wypada nawet nieporównywalnie gorzej od osiągnięć powojennego planu trzyletniego autorstwa Czesława Bobrowskiego). Pożądane wskaźniki udało się uzyskać często z kilkuletnim opóźnieniem. O ile obrońcy osoby byłego wicepremiera i ministra finansów rzeczywiście czasem przyznają, że założone przez niego wskaźniki były zbyt optymistyczne, chwalą Balcerowicza za jego odwagę, bezkompromisowość i podjęcie się trudnego zadania pierwszego w historii "skoku" z realnego socjalizmu do wolnego rynku, co było zadaniem o tyle skomplikowanym, że "błędy w sztuce" były w nie niejako wpisane.

Jednak to właśnie w zacietrzewieniu i zamknięciu na inne środowiska Balcerowicza, Kowalik widzi jego największą słabość. Wskazuje, że ten młody wówczas i nie tak znany ekonomista, przedstawił swoje rozwiązania jako jedynie słuszną drogę, niemal "prawdę obiektywną", z którą dyskutować niepodobna. Zwolennicy Balcerowicza, jak i on sam, dziś uparcie powtarzają, że wówczas nie było alternatywy. Kowalik przedstawia jasne dowody, że Polska mogła, a nawet powinna szukać innej drogi. To ignorancja Balcerowicza w stosunku do cudzych, jakże cennych doświadczeń, skazała Polskę na najgorszy z możliwych - zdaniem autora - model kapitalizmu. O ile doświadczenia chińskie i wietnamskie można było nazwać "egzotycznymi", o tyle zupełnie nieuzasadniona jest niechęć w stosunku do rozwiązań skandynawskich, czy austriackich. Te stojące wówczas w opozycji do neoliberalnego paradygmatu, podbijającego świat przy pomocy Międzynarodowego Funduszu Walutowego i Banku Światowego, wbrew dominującej opinii piewców teorii F.A. von Hayeka i Miltona Friedmana, były żywym dowodem na to, że szybki wzrost gospodarczy nie musi wcale łączyć się z rosnącymi nierównościami społecznymi. Lekcję tę, jako jedyna z byłego bloku sowieckiego, odrobiła Słowenia i jak widać z perspektywy czasu, dobrze na tym wyszła. Co ciekawe, sam Balcerowicz i jego najbliżsi współpracownicy, jeszcze w miesiącach poprzedzających powołanie rządu Tadeusza Mazowieckiego, nie proponowali tak jednoznacznie liberalnych rozwiązań, jakie ostatecznie przyjęto. Autor wytyka zresztą premierowi i reszcie obozu rządzącego podatność na wpływy, otoczenie się jednostronnymi doradcami, chwiejność poglądów i zagubienie w obliczu tak ważnej misji.

Kowalik pokazuje, że w Polsce zupełnie nie było podstaw do przeprowadzenia w transformacji zainspirowanej modelem anglosaskim. Przecież jeszcze w 1980 r. to w Polsce działał największy na świecie, 10-milionowy ruch związkowy ("Solidarność"), który wystosował silnie socjalne postulaty "Sierpnia '80". Nagłe, spektakularne odejście od tych żądań, w oczach autora było nieracjonalne. Świat pracy ostatecznie demokratyczne polskie władze potraktowały z taką samą ignorancją jak miały to w zwyczaju władze w PRL. Zabrakło społecznych konsultacji, nie dopuszczono do głosu ekonomistów innej maści niż wyznawców "reaganomics" - wybranie modelu, o jaki oparty została transformacja, nie miało zatem z demokratycznym procesem (o które przecież walczyła "Solidarność") wiele wspólnego.

Społeczne skutki tego procesu okazują się być druzgocące. Polska śmiało może nazwać się jednym z liderów "cywilizacji nierówności", mając jedne z najgorszych wskaźników wśród państw Unii Europejskiej i OECD, chociażby: utrzymujące się stale wysokie bezrobocie (co najbardziej przerażające - autorzy transformacji wcale nie zakładali niższego!), szczególnie dotykające osoby młode, często zmuszone do emigracji; niewykształcenie się klasy średniej; wzrastający odsetek osób żyjących poniżej minimum socjalnego i minimum egzystencji; wysoki współczynnik Giniego (mówiący o nierównościach w społeczeństwie); niskie zasiłki dla bezrobotnych i środki na aktywne programy rynku pracy; pogarszające się warunki bezpieczeństwa i higieny pracy; rozrost "szarej strefy".

Polska transformacja inspirowana była polityką Ronalda Reagana w USA i Margaret Thatcher w Wielkiej Brytanii. O ile kraje te wraz z upływem lat coraz wyraźniej zaczęły odchodzić od wolnorynkowej ortodoksji, a rozwiązania "konsensusu waszyngtońskiego" na całym świecie przyjmowane były raczej jako "zło konieczne", które należy przyjąć w zamian za pożyczki w obliczu zapaści krajowych gospodarek, czy poważnego zadłużenia, o tyle w Polsce - co zadziwiło nawet Jeffreya Sachsa, doradcę rządu Mazowieckiego - dobrowolnie przyjęto najbardziej radykalną propozycję MFW. Od tego czasu neoliberalizm stosowany w praktyce poniósł wiele klęsk, wywołał poważne kryzysy na całym świecie (np. kryzys tequila w Meksyku, kryzys rosyjski, kryzys azjatycki, czy wreszcie globalny kryzys z 2008 r.), dokonał nieprawdopodobnego transferu środków od biednych do bogatych (stąd mówi się o "cywilizacji nierówności"), rozmontował świadczenia socjalne, umocnił międzynarodowe korporacje, a w teorii jego słabości wykazali wybitni badacze (np. Joseph Stiglitz, George Soros, czy Paul Krugman). Mimo to na gruncie polskim kierunek ten nadal cieszy się dużym uznaniem, a osoba Leszka Balcerowicza przez jednych (których zazwyczaj przedstawia się - w pewnym stopniu słusznie - jako wykształconych i otwartych) otoczona jest kultem, zaś przez drugich (dyskredytowanych - też w pewnym stopniu słusznie - jako niedouczonych i zaściankowych) jest wprost znienawidzona.

"www.polskatransformacja.pl" jest pozycją o tyle cenną, że kult kurczowo trzymającego się swoich przekonań, ignorującego światowe trendy Balcerowicza bezlitośnie podważa i to w taki sposób, że nie można jej po prostu zbyć i nazwać pseudointelektualnym bełkotem, czy populizmem, jak zwykł to czynić Balcerowicz i oddani mu dziennikarze. Z 20 lat transformacji udaje zdjąć klimat tabu. Udowadnia, że o tym okresie można, a nawet trzeba rozmawiać. Wcale nie po to, by oskarżać, wytykać błędy, podnosić okrzyki o zdradzie narodowej i efektownymi, agresywnymi hasłami wygrywać wybory za pomocą elektoratu, który na transformacji przegrał. Przede wszystkim po to, by rozpocząć w Polsce poważną debatę nad kierunkiem przyszłej polityki gospodarczej. Autor przedstawia także pewne pomysły, które mogą stać się przyczynkiem do takiej debaty.

Książka prof. Kowalika jest po "Doktrynie szoku" Naomi Klein i "Klęsce Solidarności" Davida Osta, trzecią pozycją wydawnictwa "Muza", która pozwala nam lepiej zrozumieć przemiany, jakich doświadczyliśmy. O ile kanadyjska dziennikarka ukazuje pewien trend, wedle którego zmieniał się w ostatnich dziesięcioleciach świat i wspomina przy okazji o Polsce, o tyle amerykański politolog i polski ekonomista analizują jak trend ten przez 20 lat zmienił nasz kraj. Mamy do czynienia ze swego rodzaju trylogią, która opowiada naszą historię. Tym bardziej zastanawiające jest to, że dwóch z trzech autorów to nie nasi rodacy. To także jest symptomatyczne i pokazuje jedynie, że zbyt trudno nam, Polakom zdemitologizować nas samych. Bez tego jednak skazani będziemy na wieczny pojedynek obrońców mitów i ich barbarzyńskich, populistycznych pogromców a'la Andrzej Lepper. Nie wystarczy, że Balcerowicz odejdzie. Ważne, żeby nie odszedł do historii jako nieskazitelny, pozbawiony wad architekt wzorcowo przeprowadzonej transformacji.

"Ironia losu"- Marzena Gębala

2010-03-24T05:48:00.000-07:00

Krótkowzroczność „prawdziwych mężczyzn”, czyli takich co to nie znoszą i nie rozumieją feminizmu ani jego postulatów, bywa denerwująca. Są jednak momenty, gdy wstrętne feministki, czyli takie jak Ja, mogą zatrzeć ręce i powiedzieć: „a nie mówiłam!”. Tych momentów „prawdziwi mężczyźni” zapewne nie znoszą i nie lubią do nich wracać. Lubią do nich wracać za to wstrętne i zaślepione feministki. Takie jak Ja.
Ale po kolei.
Kilka dni temu ruszyła akcja zbierania podpisów pod projektem ustawy domagającej się zwiększenia ilości państwowych żłobków i przedszkoli. Jest to problem palący już od wielu lat. Ileż to rodzin musi się nastać w kolejkach by się na ten przywilej, bo u nas w Polsce państwowe przedszkole i żłobek to przywilej, doczekać i mówiąc brzydko załapać. W kuriozalnych przypadkach ( a państwo polskie jest z nich znane) należy dziecko zapisać przed urodzeniem, bądź co najmniej dwa lata przed jego faktycznym pójściem do tej, czy innej placówki. Pierwszeństwo mają samotni rodzice, co jest poniekąd uzasadnione, ale co budzi sprzeciw, niechęć i frustrację rodziców, którzy tworzą tak zwane rodziny pełne. I to też jest uzasadnione. Dają się słyszeć rozgoryczone głosy par zapowiadające rozwód bo to, ich zdaniem, jedyna szansa na przedszkole dla dziecka, które nie zrujnuje domowego budżetu.
Tym bardziej udział w akcji i sam podpis jest bardzo ważny. Nasze społeczeństwo słynie jednak z tego, że bardzo niechętnie udziela się w jakichkolwiek akcjach społecznych i unika jak ognia podpisów w jakichkolwiek sprawach nawet, jeśli chodzi o tak niewinne sprawy jak przedszkola i żłobki i nawet jeśli te sprawy żywo ich dotykają. Węszą w tym spisek zdziczałych feministek, bo w sumie, kto, jak nie one, są znane z takich podejrzanych akcji.
Na przekonaniu męża mojej siostry spędziłam trochę czasu. Moja siostra również. Myślałam już, że nie przejdzie. Magda nawet wpisała w rubryczki imię, nazwisko, i PESEL męża podsuwając mu tylko kartkę do podpisu. Żeby nie musiał się kłopotać. Wiadomo przecież, że żłobek czy przedszkole to nie męska sprawa. Ale dla „ prawdziwego mężczyzny” ruch ręką (czy głową) to czasem zbyt wiele. Zaczął wiercić dziurę w całym, a znając moje przekonania stwierdził, że on nie podpisze, bo nie wie co podpisuje. ( To nic, że wytłumaczyłam wcześniej skąd wniosek wyszedł, po co i dlaczego a moja siostra mnie w tym poparła ) .Spisek bab to zawsze spisek bab. Babie się nie ufa. Z zasady. W końcu udało nam się go nakłonić, że to potrzebne, i że nie podpisuje się pod ustawą o kastracji mężów.
Następnego dnia Moja siostra poszła zapisać swego trzyletniego synka do przedszkola. Nie przewidywała problemów, dzieci u nas wszak nie tak znowu wiele. Przyszła podenerwowana. Dzieci jednak za dużo, bo w Kalnej przedszkola nie ma, więc dzieci z Kalnej przyjeżdżają do nas. Została dokładnie wypytana w jakiej jest sytuacji, a to, że ma rentę zdrowotną (więc może sobie spokojnie siedzieć w domu za 500 zł miesięcznie) dodatkowo skomplikowało sprawę. Bo przecież są matki, które musza pracować. Ona nie musi. Ma rentę. Więc zaczynają się schody i kombinowania. Że może mama zna jakąś tam panią wicedyrektor, a pani wicedyrektor zna panią dyrektor i może jak pani wice spotka się z panią dr to może.. w ten sposób może przedszkole się uda załatwić. Później grzebanie w Internecie kto ma pierwszeństwo: dwu i półlatki czy trzylatki, mamy zdrowe czy mamy chore. Okazało się że mamy chore z trzylatkami. Siostra odetchnęła. Ma farta, szczęściara. Jest chorą mamą z trzylatkiem, która jednak marzy o tym, by zostawić dziecko w przedszkolu, poszukać pracy i wrócić do normalności. Opiekując się dzieckiem nie może nawet zażywać leków, które czasem różnie działają. I znów wracamy do męża, który gdy jego żona gryząc przy komputerze paznokcie sprawdzała, czy to dobrze, że jest chorą mamą z trzylatkiem, siedział sobie w pracy, być może nadal myśląc, czy nie dał się właśnie wykastrować. Od tej pory jeszcze ich nie odwiedziłam, właśnie się wybieram. Magda zapewne już wszystko mu opowiedziała. Biedny „prawdziwy mężczyzna”, może wreszcie ruszył główką – makówką, i stwierdził, że podpisał się jednak w słusznej sprawie. I że niekoniecznie go wykastrują. Idę. I nie omieszkam powiedzieć z przekąsem: a nie mówiłam, że przedszkola są potrzebne!

Fotorelacja z wykładu Dr Tomasza Warczoka "Odkrywając Męską Dominację"

2010-02-26T04:39:00.000-08:00

23 lutego 2010, Galeria "Szara", Cieszyn

Praktyki Pozaszkolne

2010-02-23T09:28:00.000-08:00

Video ze spotkania z Włodzimierzem Nowakiem wokół książki "Serce Narodu koło przystanku".Spotkanie prowadził Dr Tomasz Warczok.

2010-02-10T01:51:00.000-08:00

Video z wykładu dr Joanny Ostrowskiej-"Pornografizacja Holocaustu.Ciało, seksualnośc,Zagłada"

2010-02-08T04:43:00.000-08:00

Video z wykładu dr Łukasza Klisia "Identyfikacja a sprawa polska"

2010-02-05T04:35:00.000-08:00

"W krainie patriarchatu.O Kongresie Podbeskidzia w Bielsku-Białej"- Aleksandra Banot

2010-02-04T10:33:00.000-08:00

Tekst ukazał się na stronie Magazyn Kreatura 19.01.2010.

16 stycznia 2010 r. w Bielsku-Białej odbył się I Regionalny Kongres Kobiet Podbeskidzia. W położonym w centrum miasta budynku Wyższej Szkoły Administracji (WSA) zebrało się ok. 400 kobiet z południowych regionów województwa śląskiego (Bielsko-Biała i okolice, Śląsk Cieszyński, Żywiecczyzna i pszczyńskie). Na tydzień przed tym wydarzeniem zabrakło wolnych miejsc. Zainteresowanie kongresem było bardzo duże. I to jest niewątpliwy sukces tego przedsięwzięcia. Sukces, który delegitymizuje jakąkolwiek krytykę. Zresztą, lokalne media wypowiadały się o kongresie wyłącznie w superlatywach.
Szanuję ten sukces. Podziwiam organizacyjną efektywność. Niemniej – krytyka tego kongresu jest konieczna. I tutaj nie chodzi tylko o wystąpienie Elżbiety Radziszewskiej, stoisko firmy kosmetycznej Douglas czy kuluarowe występy kobiet w regionalnych strojach. Chodzi o to, że to były jedyne propozycje dla uczestniczek kongresu.
Ale od początku.
W auli WSA uczestniczki kongresu powitała, słowami „Witam Panie!”, elegancka prezenterka, jednocześnie członkini Komitetu Organizacyjnego, pani Natalia Miodońska. I tak już zostało – panie odmieniały się przez wszystkie przypadki. Najpierw pojawiła się informacja dotycząca inicjatorek kongresu przedstawiona niczym mit założycielski (dodatkowo – zilustrowana na ekranie nad sceną): pani Renata Rosowska, prezeska Stowarzyszenia „EWA – MAJA – KRYSTYNA. Kobiety dla kobiet” oraz Kanclerz WSA, spotkała się z poseł Platformy Obywatelskiej (!) Mirosławą Nykiel. Efekt – właśnie w nim uczestniczymy. Obie panie przedstawiły kongresowe cele: „promocja działań na rzecz równego traktowania kobiet i mężczyzn oraz szerszej aktywizacji kobiet w różnych dziedzinach życia. Przedstawiając kobiety z naszego regionu będące liderkami w wielu sektorach życia społeczno-politycznego i biznesowego, chcemy pokazać opinii publicznej oraz innym kobietom, że sukces jest możliwy”[1].
Potem był czas dla gości specjalnych. Najpierw wystąpiła wicemarszałek Senatu RP, Krystyna Bochenek. Wśród działań kobiecych, które podjęła pani marszałek, wedle zapowiedzi prezenterki, znalazło się… zorganizowanie ogólnopolskiego dyktanda w Katowicach (na pewno się nie przesłyszałam się). Następnie, Minister ds. Równego Traktowania Elżbieta Radziszewska miała wypowiedzieć się na temat, czy działania na rzecz równego traktowania kobiet i mężczyzn są potrzebne. Pani Radziszewska powiedziała, że takowe działania są potrzebne i ona się nimi zajmuje. Żadnych konkretnych przykładów nie przytoczyła. Choć powiedziała nawet, że nierówne traktowanie bierze się ze stereotypów. I to było jedyne zdanie, które zawierało treść – na dodatek – mającą sens. Wystąpienie zakończyła wierszykiem posła PSL, Franciszka Stefaniuka, któren to wierszyk szanowny pan poseł sprokurował z okazji 90-lecia Polek w parlamencie. Pani minister chyba bardzo lubi ten wierszyk, bo przytaczała go niedawno w Śląskim Urzędzie Wojewódzkim w Katowicach, z okazji otwarcia wystawy Kobiety w parlamencie. (Tę samą wystawę można było obejrzeć w czasie bielskiego kongresu). Wierszyk jest o wiecznie młodej, choć już 90-letniej, posłance, opierającej się na… marszałkowskiej lasce. Chciałam przytoczyć fragmenty tego poetyckiego dzieła, ale nie dostępny w internecie. Wierzcie mi - motyw laski jest tak eksploatowany i w takich kontekstach, że nie sposób nie poczuć się zniesmaczoną. W najlepszym wypadku.
Kiedy wiersz wybrzmiał, rozległy się brawa.
Pierwszą część kongresu zakończył wykład dr nauk biologicznych Grażyny Pająk pt. Wellness – konieczność czy fanaberia? Słuchałam i zastanawiałam się, czy te 400 kobiet przyszło tutaj po to, żeby usłyszeć, że schab pieczony składa się z mięsa tylko w 15%? Chyba każda z nas zdaje sobie z tego sprawę. Nie mówię już o takich absurdalnych zaleceniach, jak zamiana w naszym jadłospisie niezdrowego cukru białego na zdrowy cukier ciemny trzcinowy. Nie trzeba doktoratu z biologii, ani nawet magisterium, żeby wiedzieć, iż cukier pozyskiwany zarówno z buraków, jak i z trzciny cukrowej zawiera tę samą sacharozę. Albo o pseudonaukowych pojęciach takich, jak smog elektromagnetyczny czy witalizacja wody w basenie. Domyślam się, że ten wykład urągał nie tylko mojej inteligencji i wiedzy.
Dyskusje panelowe, które odbyły się później, wypadły zdecydowanie lepiej. Przynajmniej ta, w której uczestniczyłam – „Młode kobiety o przyszłości”. Socjolożki z Akademii Techniczno-Humanistycznej w Bielsku przedstawiły wyniki badań dotyczących aspiracji zawodowych i politycznych kobiet w kontekście życia rodzinnego w południowych powiatach woj. śląskiego. O ile nie zgadzałam się z niektórymi kierunkami analiz, o tyle temat przedstawiony był rzetelnie i profesjonalnie. Szkoda tylko, że panel zdominowały socjolożki.
Wyniki poszczególnych dyskusji panelowych miały zostać przedstawiony w ostatniej części kongresu. Niestety – nie mogę nic na ich temat powiedzieć, ponieważ po zakończeniu panelu zrezygnowałam z dalszego uczestnictwa w kongresie.

Jeśli Kongres Kobiet Polskich został nazwany Kongresem Kobiecistycznym[2], to jak nazwać Kongres Kobiet Podbeskidzia? Nie wiem. Nie chcę, naprawdę nie chcę obrazić żadnej kobiety, która uczestniczyła w tym wydarzeniu. Bo przecież przyciągnęło ono kobiety różne: polityczki, nauczycielki, wykładowczynie, bizneswoman, artystki, działaczki organizacji pozarządowych, kół gospodyń wiejskich itp. Młode, choć tych bardzo młodych było niewiele, w średnim wieku (najliczniejsza grupa) i starsze. Na pewno jednak te lepiej sytuowane i ponadprzeciętnie wykształcone. Ciekawe więc, dlaczego jedna z relacji prasowych zarezerwowała określenie „kobiety sukcesu” tylko dla organizatorek i panelistek?[3]
Choć kongres przyciągnął wiele różnych kobiet, to wielu kobiet zabrakło – w Komitecie Organizacyjnym, wśród panelistek, a zapewne także wśród uczestniczek. Zabrakło reprezentantek grup wykluczonych (np. bezdomne), czy choćby tych gorzej sytuowanych (np. pielęgniarki). Zabrakło feministek. Nawet wiem, w jaki sposób - a może i dlaczego - zabrakło feministek.
Pierwsza wersja programu przewidywała, że w części otwierającej kongres przemawiać będzie, obok minister Radziszewskiej, dr Małgorzata Tkacz-Janik. W kolejnej wersji programu feministki Tkacz-Janik już nie było. Została tylko pani minister. Cóż – reprezentuje partię rządzącą. Czyli władzę. Czyli większość. Bezpieczniej jest oddać głos pani minister. Zwłaszcza jeśli dbamy o własne kariery polityczne – w roku wyborczym. Feministka Tkacz-Janik trafiła więc do panelu poświęconego polityce (panel miał zresztą szczególny temat: „Czy polityka jest dla kobiet? A może działalność społeczna?”). Kiedy jednak Grażyna Staniszewska, moderatorka panelu, stwierdziła, że ma za dużo panelistek, a Tkacz-Janik to w ogóle nie jest z Podbeskidzia (co z tego, że od ok. 10 lat pracuje w jednej w bielskich szkół wyższych), feministka Tkacz-Janik wylądowała w panelu na temat edukacji.
Inny przykład – kiedy pod koniec listopada ubiegłego roku dowiedziałam się o tym kongresie, zapytałam, jaka jest możliwość znalezienia się w Komitecie Organizacyjnym. Nie otrzymałam na to pytanie żadnej odpowiedzi. Zaproponowałam także, aby w poszczególnych panelach wzięły udział liderki kilku różnorodnych organizacji: Grupy Inicjatyw Genderowych - GIGa Śląsk, grupy Lady Zone z Bielska, Klubu Krytyki Politycznej Na Granicy (Cieszyn) i Stowarzyszenia Klub Kobiet Kreatywnych z Cieszyna. O ile trzy pierwsze organizacje łatwo uznać za feministyczne i lewicujące, o tyle tę ostatnią nie sposób opisać w takich kategoriach. Lista działań i inicjatyw tych podmiotów jest pokaźna i znacząca – wystarczy przykładowo powiedzieć, że Małgorzata Tkacz-Janik (GIGa Śląsk) i Joanna Wowrzeczka (koordynatorka KKP Na Granicy) były nominowane do w plebiscycie „Wysokich Obcasów” Polka Roku, odpowiednio: 2008 i 2009. Żadna z nas nie dostała się do panelu. Nawet zapewniania pani Rosowskiej mówiące o tym, że będzie możliwość zaprezentowania w panelu swojej organizacji, nie znalazły pokrycia. Mało czasu, dużo pracy - być może. Przeoczenie – być może. Być może powinnam była napisać maili, wykonać więcej telefonów itp.
Kongres Kobiet Podbeskidzia okazał się kongresem bardzo politycznym, wyraźnie zaznaczającym linię programową i organizacyjną, jedynie słuszną i właściwą, choć zapewne niewidoczną dla wielu uczestniczek. Biogramy członkiń Komitetu Organizacyjnego nie mówią o przynależności partyjnej, przykładowo, poseł Nykiel. Po co? To przecież oczywiste. Pani poseł reprezentuje partię rządzącą. Może zatem nie mówić o swojej afiliacji - polityczny mainstream na to pozwala. Uczestniczki kongresu mogą się wówczas łatwo zidentyfikować np. z senator Bochenek. No bo ona - tak jak ja - jest kobietą. Ale to ten sam mainstream, w którym nie zmieściłyśmy się my, feministki. (Może ciągle funkcjonuje stereotyp, że feministki nie są kobietami?) Radykalne i lewicujące. Histeryczki – a to mające jakieś bezpodstawne zarzuty wobec minister Radziszewskiej (dotyczące np. ustawy o równym statusie kobiet i mężczyzn), a to walczące o parytety na listach wyborczych – nie wiedzieć, czemu, przecież w sejmie jest tyle kobiet, raz, dwa, trzy, cztery, pięć… i to już od 90 lat!
Nie można tutaj mówić o jakimkolwiek pluralizmie. Trudno się dziwić, zwłaszcza, kiedy spojrzymy na skład Komitetu Organizacyjnego. Jego członkinie były dobierane według - dobrze znanego skądinąd - klucza polityczno-biznesowo-towarzyskiego, obejmującego kobiety piastujące kierownicze funkcje: panie burmistrz, dyrektorki, prezeski. Kobiety, które odniosły sukces. Prawdziwy, bo męski, sukces: mają władzę i/lud pieniądze. Nie muszą się liczyć z innymi kobietami. Ani z innymi mężczyznami.
Szkoda, wielka szkoda, że Kongres Kobiet Podbeskidzia, roszcząc sobie prawo do bycia regionalną kopią kongresu ogólnopolskiego, stał się jego karykaturą. Całkiem ładną i sympatyczną, ale zawsze karykaturą.
Zastanawiałam się, do czego porównać ten kongres. Jak to, do czego? Do upominku od firmy kosmetycznej Douglas. Piękny, seledynowy, w całkiem sporej torebce. W środku… pustawo: długopis, pilnik do paznokci, żel pod prysznic (30 ml) i elegancko zawinięte w duży kawałek papieru trzy próbówki kremów, jakie zwykle możemy znaleźć w kobiecych czasopismach. Kiedy patrzę na tę seledynową torebkę, odnoszę wrażenie, że to najcenniejsza rzecz, jaką wyniosłam z tego kongresu. Tym bardziej, że lubię seledynowy kolor. W końcu jest taki apolityczny.
A poważnie? Zrozumiałam, jak niezwykłym wydarzeniem, pomimo niewątpliwych wad, był czerwcowy Kongres Kobiet Polskich. Gdzie Magdalena Środa stała obok Marty Kaczyńskiej, a stoiska firm kosmetycznych - obok feministycznej Fundacji Feminoteka, Magazynu Kobiet Kreatywnych „Kreatura” i Fundacji Lorga, kolektywu UFA. Gdzie destabilizowano polski patriarchat.

[1] http://www.kongreskobiet.eu/
[2] Zob. Kongres Kobiecistyczny. Rozmowa Beaty Kozak, Anny Lipowskiej-Teutsch i Agnieszki Mrozik, „Zadra” 2009, nr 39-40, s. 8-12
[3] http://www.bielsko.biala.pl/665,reportaze.

Spotkanie z Włodzimierzem Nowakiem wokół jego nowej książki.

2010-02-03T13:25:00.000-08:00

Spotkanie z Włodzimierzem Nowakiem, autorem książki "Serce narodu koło przystanku" prowadzone przez dr Tomasza Warczoka odbyło się 21 stycznia o godz. 18.00 na Śląskim Zamku Sztuki i Przedsiębiorczości w Cieszynie.

Warsztaty antydyskryminacyjne i projekcja filmu "Niebeskoocy"

2010-02-03T12:44:00.000-08:00

Kolejne spotkanie z cyklu „gender level one - gender kurs”, warsztaty antydyskryminacyjne i projekcja filmu Niebieskoocy prowadzone przez Małgorzate Tkacz-Janik odbyły się 19 stycznia, o godz. 18.00 w Galerii „Szara” w Cieszynie.

"Pornografizacja Holocaustu.Ciało, seksualnośc, Zagłada" wykład dr Joanny Ostrowskiej

2010-02-03T10:25:00.000-08:00

Wykład Joanny Ostrowskiej odbył się 20 października 2009 roku o godzinie 18 00 w Klubie Krytyki Politycznej Na Granicy w Cieszynie.

"Czas na parytet" spotkanie z prof Magdaleną Środą i dr Małgorzatą Tkacz-Janik

2010-02-03T10:08:00.000-08:00

Czas na parytet. Goście: Magdalena Środa, Małgorzata Tkacz-Janik. Prowadzenie: Aleksandra Banot. Spotkanie odbyło się 15 października o godz. 18.00 w Klubie Krytyki Politycznej Na Granicy w Cieszynie.

Jednym z najważniejszych postulatów Kongresu Kobiet Polskich jest wprowadzenie do ordynacji wyborczej kwot (czyli zagwarantowanej liczby miejsc na listach wyborczych, np. 40% dla kobiet) lub parytetów (zagwarantowanie 50%, bo „parytet”, z łac. paritas, to „równość”; parytet stanowi więc równościową odmianę kwot). Sprawi to, że szanse kobiet w wyborach na wszystkich szczeblach poważnie wzrosną, a tym samym wzrośnie ich udział w sprawowaniu władzy politycznej, a więc tam, gdzie podejmuje się decyzje dotyczące życia wszystkich obywateli i obywatelek.Mimo że w wielu demokratycznych krajach, również spoza Europy, parytety lub kwoty od dawna funkcjonują, w Polsce ciągle spotykają się z ogromną krytyką i niezrozumieniem.Po spotkaniu odbyło się zbieranie podpisów pod projektem ustawy.

Fotorelacja z wykładu Dr Łukasza Klisia "Identyfikacja- sprawa polska".

2010-02-03T07:04:00.001-08:00

"Identyfikacja- sprawa polska".Prowadzący: Łukasz Kliś, spotkanie odbyło się 13 stycznia, o godz. 20.00.

Fotorelacja ze spotkania i promocji książki "Pamięć Shoah.."

2010-02-03T06:55:00.000-08:00

Pamięć Shoah. Goście: Anna Zeidler-Janiszewska i Tomasz Majewski. Spotkanie odbyło się 16 października o godz. 18.30,w Klubie Krytyki Politycznej Na Granicy.

Wideo z wykładu Michała Rauszera-Lacan część pierwsza.Psychoanaliza-sprawa polska

2010-02-03T03:56:00.000-08:00

ZESPÓŁ ŚWIETLICY KP W CIESZYNIE

2010-02-03T03:49:00.001-08:00

Joanna Wowrzeczka-Warczok - malarka (dr od 2008) i socjolożka (dr od 2004). Współzałożycielka Galerii „Szara” w Cieszynie. Zajmuje się badaniem pola sztuki w Polsce oraz problemem zdominowanych, a także wyprowadzaniem studentów z murów uniwersytetu w tzw. siną dal. Redaktorka działu sztuka w magazynie „Opcje”. Prywatnie żona Tomasza Warczoka i matka Gustawa. W młodzieńczych latach muzykująca pielęgniarka. Tworzy Klub KP na Śląsku, a zwłaszcza w Cieszynie na samej granicy.

Anna Cieplak- Optymistka. Lubi i ceni w szczególności dawanie ludzkości szansy, z tego też powodu opisała w swojej pracy Zygmunta Baumana i jego koncepcje człowieka. Ostatnio nadziwić się nie może nowej islamofobi, co ją bardzo dręczy. W wolnych chwilach podśpiewuje w zespołach bardziej lub mniej skoordynowanych oraz zaczytuje się w książkach M. Kundery. Nie lubi narzekania, stagnacji, niechcenia i mięsa.

Agnieszka Muras

Anna Monika Pluta
rocznik 87, koziorożec
Studentka Grafiki, UŚ w Cieszynie (dyplom licencjacki 2010)
0d 2009 współorganizatorka Świetlicy Krytyki Politycznej w Cieszynie
nadworny grafik KP

Magdalena Magdziarz

Dzieci ze wietlicy O! na spotkaniu z Wu-Hae

2010-02-02T12:05:00.000-08:00

Spotkanie z zespołem Wu-Hae, premiera płyty Opera Nowohucka, pokaz towarzyszącego płycie filmu Nowy człowiek odbyło się 18 listopada o godz. 16.30 w Klubie Krytyki Politycznej Na Granicy.

Oficjalne otwarcie Klubu Krytyki Politycznej Na Granicy

2010-02-02T10:45:00.000-08:00

Pokaz Podziemnego Państwa Kobiet, dyskusja z udziałem Sławomira Sierakowskiego, Małgorzaty Tkacz-Janik, Marcina Górskiego, Jolanty Klimczak-Ziółek i Aleksandry Banot, czyli oficjalne otwacie Klubu KP Na Granicy odbyło się 1 grudnia o godz. 19.00.

Lacan część pierwsza.Psychoanaliza - sprawa polska

2010-02-02T08:56:00.000-08:00

Wprowadzenie do psychoanalizy Jacquesa Lacana. Prowadzenie: Michał Rauszer. Spotkanie odbyło się 12 stycznia o godz. 19.00.

fotorelacja ze spotkania z Edwinem Bendykiem

2010-02-02T04:39:00.000-08:00

Etyka hakerska i duch solidarności. Spotkanie z Edwinem Bendykiem prowadzone przez dr Tomasza Warczoka odbyło się w Klubie KP Na Granicy 9 grudnia o godz. 19.00.